অসমীয়া গানের আবেগে নদী, পাহাড়, আকাশ আর মানুষের অনুভূতি মিশে থাকে। এই নতুন রচনায় হৃদয়ের গভীর স্পন্দন প্রকৃতির সুরে ধরা পড়েছে। কোমল কথাগুলো ভালোবাসা, স্মৃতি এবং নীরব অপেক্ষার অনুভব জাগায়। প্রতিটি সুরে লুকিয়ে থাকে জীবনের নতুন গল্প।
এখানে দূরত্বের মাঝেও মনের টান অটুট থাকে। প্রতিটি স্তবকে আছে একান্ত অনুভূতি, আশার আলো এবং জীবনের চলার গল্প। সহজ ভাষা ও সুরেলা ছন্দ গানটিকে আবেগময় করে তোলে। আর স্বপ্নের নতুন ঠিকানা মনকে এগিয়ে নিয়ে যায়।
যারা অসমীয়া গানের মাধুর্য ভালোবাসেন, তাঁদের জন্য এই সৃষ্টি। ধীরে পড়ুন, অনুভব করুন প্রতিটি পঙ্ক্তির মর্ম। হৃদয়ের স্পন্দন আর মনের সুর মিলিয়ে গানটি নতুন অনুভূতির এক কোমল যাত্রা তুলে ধরে। মন কথা বলতে শেখে।
হিয়াৰ নীৰৱ ঢৌ
স্তৱক ১
নীলা আকাশৰ তলতে বহি
সপোনবোৰ আঁকো মনে মনে,
দূৰণিৰ বতাহে কাণে কাণে কয়
কাহিনী পুৰণি আপোন মনে।
নদীৰ বুকুত জোনাক নামে
তৰাবোৰে হাঁহে নিশাৰ কোলে,
তোমাৰ স্মৃতিৰ মিঠা সুবাসে
মনটো মোৰ উৰি ফুৰে।
মুখৰা
হিয়াৰ মাজত সপোন জাগে
নীৰৱ ৰাতিৰ মিঠা ক্ষণে,
আশাৰ চাকিটি জ্বলি থাকে
জীৱন বাটৰ প্ৰতিটো কোণে।
আহিবা যদি বতাহ হৈ
চুই যাবা মোৰ মন,
তোমাৰ হাঁহিৰ পোহৰতেই
বিচাৰি পাওঁ নতুন জীৱন।
স্তৱক ২
সেউজীয়া পথাৰৰ মাজেৰে
বতাহে গান গাই যায়,
দূৰৰ পাহাৰ নীৰৱ হৈ
দিনৰ কথাবোৰ শুনি যায়।
হেৰাই যোৱা সময়বোৰে
মনৰ দুৱাৰত টুকুৰিয়ায়,
কিছুমান মিঠা অনুভৱে
চকুৰ কোণত হাঁহি বোলায়।
মুখৰা
হিয়াৰ মাজত সপোন জাগে
নীৰৱ ৰাতিৰ মিঠা ক্ষণে,
আশাৰ চাকিটি জ্বলি থাকে
জীৱন বাটৰ প্ৰতিটো কোণে।
আহিবা যদি বতাহ হৈ
চুই যাবা মোৰ মন,
তোমাৰ হাঁহিৰ পোহৰতেই
বিচাৰি পাওঁ নতুন জীৱন।
স্তৱক ৩
বৰষুণৰ টোপাল সৰি
মাটিৰ বুকুত সুৰ তোলে,
শীতল বতাহে কাষ চাপি
নেদেখা কথাবোৰ ক’ব খোজে।
বাটৰ শেষত পোহৰ আছে
বিশ্বাস ৰাখোঁ প্ৰতিটো খোজত,
নতুন পুৱাৰ ৰঙীন আশাই
হাঁহি বিলায় জীৱনৰ মাজত।
শেষ মুখৰা
হিয়াৰ মাজত সপোন জাগে
নতুন দিনৰ মিঠা ক্ষণে,
আশাৰ চাকিটি জ্বলি থাকে
আমাৰ সকলোৰে জীৱনতে।
সময়ে যিমান দূৰলৈ নিয়ক
সপোন নকৰিবা হেৰাই,
ভালপোৱাৰ এই কোমল সুৰে
মনৰ আকাশ ৰঙীন কৰাই।
সমাপ্তি
জোনাক নামক নিশাৰ বুকুত
পুৱাৰ ৰ’দে বাট দেখুৱাওক,
মনৰ মাজৰ সকলো আশা
নতুন পোহৰত ফুলিব ধৰক।

