গীতৰ পৰিচয়
বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে নামটোৱে বিশাল নদী আৰু মানৱ জীৱনৰ কথা সোঁৱৰাই দিয়ে। ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বুকুত লুকাই আছে বহু মানুহৰ আশা। সমাজ, মানৱতা আৰু সমতাৰ অনুভৱে এই নতুন ৰচনাৰ মূল ভাব গঢ়ে।
নদীৰ পাৰৰ জীৱন সহজ নহয়। কোনোবাই সংগ্ৰাম কৰে, কোনোবাই সপোন দেখে। তথাপি মানুহে মানুহৰ কাষত থিয় হোৱাটো অতি প্ৰয়োজনীয়।
এই গীতত আছে মানৱতাৰ আহ্বান আৰু পৰিৱৰ্তনৰ আশা। অন্যায়ৰ বিৰুদ্ধে মাত মাতিবলৈ ই মনক প্ৰেৰণা দিয়ে। মিলিজুলি এখন সুন্দৰ সমাজ গঢ়াৰ সপোন ইয়াৰ মূল বাৰ্তা।
॥ মানুহৰ জয়গান ॥
মুখৰা (Chorus)
মানুহে মানুহৰ হাতখন ধৰক,
দুখীয়াৰ চকুত আশাৰ পোহৰ দিয়ক।
নদীৰ সোঁতৰ দৰে আগুৱাই যাওঁ,
ভেদাভেদ পাহৰি একেলগে ৰওঁ।
এই পৃথিৱী সকলোৰে ঘৰ,
মানৱতাই হওক আমাৰ পৰিচয়।
প্ৰথম স্তৱক
ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ বিশাল বুকুত,
কিমান কাহিনী লুকাই আছে।
কোনোবাই হেৰুৱায় আপোন ঘৰ,
কোনোবাই বিচাৰে নতুন পুৱাৰ বতৰ।
পাৰৰ গাঁৱত শিশুৰ হাঁহি,
সংগ্ৰামৰ মাজতো সপোন আঁকে।
মুখৰা
মানুহে মানুহৰ হাতখন ধৰক,
দুখীয়াৰ চকুত আশাৰ পোহৰ দিয়ক।
নদীৰ সোঁতৰ দৰে আগুৱাই যাওঁ,
ভেদাভেদ পাহৰি একেলগে ৰওঁ।
এই পৃথিৱী সকলোৰে ঘৰ,
মানৱতাই হওক আমাৰ পৰিচয়।
দ্বিতীয় স্তৱক
কিয়নো মানুহে মানুহক পাহৰে,
কিয়নো দুখীয়াৰ কান্দোন নুশুনে?
এটি সৰু সহায়, এটি মৰমৰ মাত,
সলনি কৰিব পাৰে জীৱনৰ বাট।
ধনৰ গৌৰৱ এদিন শেষ হ’ব,
মানুহৰ মৰম চিৰদিন ৰ’ব।
মুখৰা
মানুহে মানুহৰ হাতখন ধৰক,
দুখীয়াৰ চকুত আশাৰ পোহৰ দিয়ক।
নদীৰ সোঁতৰ দৰে আগুৱাই যাওঁ,
ভেদাভেদ পাহৰি একেলগে ৰওঁ।
এই পৃথিৱী সকলোৰে ঘৰ,
মানৱতাই হওক আমাৰ পৰিচয়।
তৃতীয় স্তৱক
শ্ৰম কৰা হাতক সন্মান দিয়ক,
অন্যায় দেখিলে প্ৰতিবাদ কৰক।
সত্যৰ পথত সাহসেৰে খোজ দিয়ক,
অসহায়জনৰ কাষত থিয় হওক।
নতুন প্ৰজন্মই নতুন বাট গঢ়ক,
জ্ঞানৰ পোহৰে আন্ধাৰ আঁতৰক।
চতুৰ্থ স্তৱক
পাহাৰ আৰু ভৈয়াম একেখন দেশ,
ভিন্ন ভাষাতো একেটি মৰমৰ ৰেশ।
বিভেদৰ দেৱাল ভাঙি পেলাওঁ,
সমতাৰ পৃথিৱী একেলগে গঢ়োঁ।
নদীৰ পাৰৰে প্ৰতিটো প্ৰাণ,
সকলোৰে হওক সমান সন্মান।
শেষৰ মুখৰা
মানুহে মানুহৰ হাতখন ধৰক,
দুখীয়াৰ চকুত আশাৰ পোহৰ দিয়ক।
নদীৰ সোঁতৰ দৰে আগুৱাই যাওঁ,
ভেদাভেদ পাহৰি একেলগে ৰওঁ।
এই পৃথিৱী সকলোৰে ঘৰ,
মানৱতাই হওক আমাৰ পৰিচয়।
নদী বৈ থাকক, মানুহ জীয়াই থাকক, মানৱতাৰ জয় হওক।
Also Check: https://lyricsassamese.com/o-bideshi-bondhu-lyrics-in-assamese/

