কিছুমান অনুভূতি শব্দৰে সহজে প্ৰকাশ কৰিব নোৱাৰি। কেতিয়াবা নীৰৱতাই মনৰ গভীৰ কথাবোৰ বুজাই দিয়ে। এই নতুন অসমীয়া গীতত ভালপোৱা, চিনাকি আৰু অপেক্ষাৰ অনুভূতি প্ৰকাশ পাইছে। প্ৰতিটো পংক্তিত আছে হৃদয়ৰ কোমল আবেগ আৰু স্মৃতিৰ মিঠা পৰশ।
জীৱনৰ বাটত কিছুমান মানুহ অজানিতে আপোন হৈ পৰে। তেওঁলোকৰ হাঁহি আৰু কথাই মনত বিশেষ স্থান লয়। দূৰত্ব থাকিলেও মৰমৰ অনুভৱ কেতিয়াও হেৰাই নাযায়। এই গীতৰ কথাবোৰে সেই নীৰৱ সম্পৰ্কৰ ছবি আঁকে।
অসমীয়া গীতৰ আবেগিক সুৰ ভালপোৱা শ্ৰোতাৰ বাবে এই সৃষ্টি। মনৰ পৰিচয় আৰু অকথিত ভালপোৱা ইয়াৰ মূল অনুভৱ। প্ৰতিটো শাৰী মন দি পঢ়ক আৰু নিজৰ স্মৃতিৰ সৈতে মিলাই চাওক। হয়তো আপোনাৰ মনতো জাগিব এটি চিনাকি অনুভূতি।
মনৰ অচিনাকি কথা
স্তৱক ১
প্ৰথম দেখা সেই দিনটোৰ
কথা মনত পৰে,
অচিনাকি এটি হাঁহিয়ে আহি
হৃদয় চুই গ’ল ধীৰে।
চকুৰ ভাষা বুজি পাওঁ
শব্দৰ জানো প্ৰয়োজন,
নীৰৱতাৰ আঁৰত লুকাই থাকে
হাজাৰ অনুভৱৰ কাহিনী।
মুখৰা
নাম নজনাকৈ আপোন হ’লা
মনৰ কোনোবা কোণত,
ক’ব নোৱাৰা কথাবোৰ ৰ’ল
নীৰৱতাৰ মাজত।
তুমি নুবুজিলেও জানিবা
এই মৰম সঁচা,
দূৰত থাকিও তোমাৰ ছবিয়ে
মনত আঁকে আশা।
স্তৱক ২
সন্ধিয়া নামিলে আকাশখনত
জোনাকী পোহৰ পৰে,
তোমাৰ স্মৃতি বতাহ হৈ
মোৰ কাষলৈ আহে।
পুৰণি বাটৰ প্ৰতিটো খোজত
তোমাৰ চিনাকি গোন্ধ,
সময় পাৰ হৈ গ’লেও
মচিব নোৱাৰোঁ সেই ৰং।
মুখৰা
নাম নজনাকৈ আপোন হ’লা
মনৰ কোনোবা কোণত,
ক’ব নোৱাৰা কথাবোৰ ৰ’ল
নীৰৱতাৰ মাজত।
তুমি নুবুজিলেও জানিবা
এই মৰম সঁচা,
দূৰত থাকিও তোমাৰ ছবিয়ে
মনত আঁকে আশা।
স্তৱক ৩
কেতিয়াবা ভাবোঁ কাষলৈ গৈ
সকলো কথা ক’ম,
বুকুত জমা অনুভৱবোৰ
তোমাৰ আগত থ’ম।
কিন্তু সময়ে বাধা দিয়ে
শব্দবোৰ হেৰাই যায়,
মনৰ মাজৰ সৰু সপোনে
নীৰৱে বাট চাই ৰয়।
স্তৱক ৪
জীৱনৰ এই দীঘল বাটত
বহু মানুহ লগ পাম,
তথাপিও কিছুমান স্মৃতি
বুকুৰ মাজত সাঁচি থ’ম।
চিনাকি হওক বা নহওক
অনুভৱে কথা কয়,
সঁচা মৰমৰ চিনবোৰ
সময়েও মচিব নোৱাৰে।
শেষ মুখৰা
নাম নজনাকৈ আপোন হ’লা
মোৰ সপোনৰ পৃথিৱীত,
নীৰৱ মৰম জীয়াই থাকক
প্ৰতিটো দিনৰ স্মৃতিত।
কাষত নাথাকিলেও তুমি
থাকিবা মনৰ মাজত,
নোকোৱা কথাৰ পৰিচয়
ৰৈ যাব হৃদয়ত।
সমাপ্তি
কিছুমান কথা নক’লেও
হৃদয়ে বুজি পায়,
কিছুমান চিনাকি নোহোৱাকৈয়ে
জীৱনৰ আপোন হৈ ৰয়।

