বর্ষার আগমনে প্রকৃতি যেন নতুন করে প্রাণ ফিরে পায়। আকাশে জমে মেঘ, বাতাসে ছড়ায় মাটির মিষ্টি গন্ধ। বৃষ্টির প্রতিটি ফোঁটা মনে জাগায় পুরোনো স্মৃতি। কখনো সেই স্মৃতি আনন্দ দেয়, কখনো নীরব বিষাদ এনে দেয়।
এই গানে বৃষ্টির সঙ্গে মিশেছে ভালোবাসা ও অপেক্ষার অনুভূতি। জানালার পাশে বসে কেউ প্রিয় মানুষের কথা ভাবে। দূরের আকাশে মেঘ জমলেও মনে জ্বলে আশার আলো। বৃষ্টিভেজা পথ যেন মনের অজানা গল্প বলে যায়।
যারা অসমীয়া গান, প্রকৃতি এবং রোমান্টিক অনুভূতি ভালোবাসেন, তাঁদের জন্য এই নতুন রচনা। এর প্রতিটি পঙ্ক্তিতে রয়েছে বর্ষার কোমল আবেশ। পড়ুন সম্পূর্ণ অসমীয়া গানের কথা, অনুভব করুন বৃষ্টির সুরে লুকিয়ে থাকা ভালোবাসা।
বৰষা যেতিয়া নামে
স্তৱক ১
আকাশখনত মেঘে ভিৰ কৰে,
বতাহে কিবা কথা কয়,
শুকান মাটিৰ বুকুত আহি
বৰষুণৰ সুবাস ৰয়।
খিৰিকীৰে বাহিৰলৈ চাওঁ,
মনটো উৰি যায়,
তোমাৰ স্মৃতি বৰষুণ হৈ
বুকুৰ মাজত নামে।
মুখৰা
বৰষা যেতিয়া নামে,
তোমালৈ মনত পৰে,
টোপালবোৰৰ সুৰে সুৰে
তোমাৰ ছবিখন ভাঁহে।
বৰষা যেতিয়া নামে,
হৃদয়েও গান গায়,
দূৰণিত থাকিলেও তুমি
মোৰ কাষতে ৰৈ যোৱা।
স্তৱক ২
নদীৰ পাৰত ঢৌবোৰে আজি
নতুন সুৰ এটি তোলে,
সেউজীয়া পাতৰ আঁৰত
পখীয়ে মাত মাতে।
সেই পুৰণি বাটৰ কাষত
তোমাৰ খোজ বিচাৰোঁ,
একেলগে খোজ কাঢ়ি যোৱা
দিনবোৰ মনত ৰাখোঁ।
মুখৰা
বৰষা যেতিয়া নামে,
তোমালৈ মনত পৰে,
টোপালবোৰৰ সুৰে সুৰে
তোমাৰ ছবিখন ভাঁহে।
বৰষা যেতিয়া নামে,
হৃদয়েও গান গায়,
দূৰণিত থাকিলেও তুমি
মোৰ কাষতে ৰৈ যোৱা।
স্তৱক ৩
বিজুলীয়ে আকাশ পোহৰায়,
ডাৱৰে ঢাকে জোন,
তথাপিও তোমাৰ মৰমে
উজলাই মোৰ মন।
কেতিয়াবা যদি বৰষুণত
দুয়ো একেলগে তিতোঁ,
নীৰৱতাৰ মাজতো আমি
হাজাৰ কথা পাতিম।
স্তৱক ৪
সন্ধিয়া নামি অহাৰ পৰত
বাটবোৰ নিজান হয়,
দূৰ পাহাৰৰ কোলাত
মেঘৰ ছাঁ পৰি ৰয়।
তোমাৰ হাতখন ধৰি
আগুৱাই যাব খোজোঁ,
বৰষুণৰ প্ৰতিটো ঋতুত
তোমাকেই কাষত বিচাৰোঁ।
শেষৰ মুখৰা
বৰষা যেতিয়া নামে,
তোমালৈ মনত পৰে,
টোপালবোৰৰ সুৰে সুৰে
তোমাৰ ছবিখন ভাঁহে।
বৰষা যেতিয়া নামে,
হৃদয়েও গান গায়,
জীৱনৰ প্ৰতিটো বতৰত
তোমাৰ মৰম বিচাৰোঁ।
সমাপ্তি
এদিন বৰষুণ থমকি যাব,
আকাশত ৰ’দে হাঁহিব,
তথাপিও বৰষাৰ স্মৃতিয়ে
তোমাৰ কথা ক’ব।

