প্ৰতিটো হৃদয়ে বিচাৰে অকণমান মৰম আৰু আপোনজনৰ সান্নিধ্য। কেতিয়াবা সেই মৰম ওচৰতে থাকে, কেতিয়াবা দূৰণিত হেৰাই যায়। অপেক্ষাৰ মাজতো মনটোৱে আশাৰ সপোন দেখে। এটি মিঠা মাতেই বিষাদৰ দিনবোৰ পোহৰাই তুলিব পাৰে।
এই গীতত প্ৰকাশ পাইছে ভালপোৱাৰ গভীৰ আকুলতা আৰু আপোন মানুহক কাষত পোৱাৰ হেঁপাহ। নীৰৱ সন্ধিয়া, জোনাকী ৰাতি আৰু স্মৃতিৰ সুবাসে অনুভূতিবোৰ অধিক কোমল কৰি তোলে। প্ৰতিটো শাৰীত বাজে হৃদয়ৰ এক আন্তৰিক আবেদন।
অসমীয়া ভাষাৰ মাধুৰ্যৰে সজোৱা এই নতুন গীতত আছে আশা, বিশ্বাস আৰু মৰমৰ সন্ধান। ইয়াৰ কথাবোৰে হৃদয়ৰ নোকোৱা অনুভৱ প্ৰকাশ কৰে। পঢ়ক সম্পূৰ্ণ গীতৰ কথা আৰু অনুভৱ কৰক আপোনজনৰ বাবে থকা সেই মিঠা অপেক্ষা।
বিচৰা মৰম
স্তৱক ১
আবেলিৰ ৰঙা আকাশখনত,
তোমাৰ ছবিখন আঁকোঁ,
নীৰৱ বাটৰ প্ৰতিটো খোজত
তোমাৰেই ঠিকনা বিচাৰোঁ।
বুকুৰ মাজত সাঁচি থোৱা
অলেখ নোকোৱা কথা,
তোমাৰ মৰম বিচাৰি ফুৰে
মোৰ এই অভিমানী আত্মা।
মুখৰা
বিচৰা মৰম ক’তনো পাম,
কোনে বুজিব মনৰ ভাষা,
তোমাৰ কাষত বিচাৰি পাওঁ
জীৱনৰ আটাইতকৈ মিঠা আশা।
অলপ মৰম, অলপ হাঁহি,
অলপ তোমাৰ সময়,
এইকণ মৰম পালেই মোৰ
পৃথিৱীখন ধুনীয়া হয়।
স্তৱক ২
জোনাক নামে নদীৰ পাৰত,
বতাহে সুৰ এটি আনে,
তোমাৰ মাতৰ মিঠা প্ৰতিধ্বনি
আজিও বুকুত বাজে।
কিমান ৰাতি উজাগৰে কটাওঁ,
তোমাৰ কথাকে ভাবি,
সপোনবোৰে দুৱাৰ খুলি
তোমাকেই আনে মাতি।
মুখৰা
বিচৰা মৰম ক’তনো পাম,
কোনে বুজিব মনৰ ভাষা,
তোমাৰ কাষত বিচাৰি পাওঁ
জীৱনৰ আটাইতকৈ মিঠা আশা।
অলপ মৰম, অলপ হাঁহি,
অলপ তোমাৰ সময়,
এইকণ মৰম পালেই মোৰ
পৃথিৱীখন ধুনীয়া হয়।
স্তৱক ৩
বৰষুণ আহে খিৰিকী কাষত,
টোপালবোৰে গান গায়,
তোমাৰ অবিহনে প্ৰতিটো ক্ষণ
কিবা আধৰুৱা যেন লাগে।
দূৰণিৰ সেই চিনাকি বাটে
তোমাৰ খবৰ কঢ়িয়ায়,
আশাৰ এটি সৰু পোহৰে
মোৰ হৃদয় জীয়াই ৰাখে।
স্তৱক ৪
যদি এদিন কাষলৈ আহা,
নীৰৱে হাতখন ধৰিবা,
মোৰ বুকুৰ জমা কথাবোৰ
চকুৰ ভাষাৰে পঢ়িবা।
সুখৰ দিনত হাঁহি বিলাম,
দুখৰ দিনত সাহস দিম,
জীৱনৰ প্ৰতিটো বাটত
তোমাৰ লগতেই খোজ দিম।
শেষৰ মুখৰা
বিচৰা মৰম ক’তনো পাম,
কোনে বুজিব মনৰ ভাষা,
তোমাৰ কাষত বিচাৰি পাওঁ
জীৱনৰ আটাইতকৈ মিঠা আশা।
অলপ মৰম, অলপ হাঁহি,
অলপ তোমাৰ সময়,
তোমাৰ মৰম বুকুত লৈয়ে
পাৰ কৰিম জীৱনৰ সময়।
সমাপ্তি
বিচৰা মৰম যদি পাওঁ,
নালাগে একো আন,
তোমাৰ সৈতে সজাম মই
মোৰ সপোনৰ এখনি ঠাই।

